Hetzelfde toch anders

Met Anne ging ik onlangs op bezoek bij Eef in Arnhem. Omdat we een aantal kado’s voor Loes moesten kopen liepen we de winkel Tiger binnen waar je allerlei prullaria kunt krijgen. Wij kochten onder meer een witte dinosaurus-knuffel die je kan zelf kan inkleuren, een suikerpotje in de vorm van een melkpak en nog een aantal die ik ben vergeten. Alles is er goedkoop, Made in China.

Zelf kocht ik er een klein icoontje, een magneetje met Maria. Slechts 1 euro, voor op de koelkast. Het is gewoon een van de pruldingen die in de winkel te koop waren. Het was niet belangrijker dan alle andere waar die werd aangeboden. Ook in de, zo fantaseer ik, grote hal in China waar het in elkaar is gezet, heeft het geen extra waarde gehad. Totaal ontdaan van welke religieuze betekenis dan ook.

Nu heb ik een kleine zwak voor afbeeldingen Maria. Ik vind het mooi hoe ze vaak als supermoeder wordt voorgesteld, bij wie iedereen terecht kan voor troost. Het is natuurlijk aan jezelf of je dat ook bij haar zoekt. Ik zelf doe dat niet, maar waardeer het toch dat emotie zo perfect in een beeld gevat kan worden. <

Erg meeslepend vond ik de beelden (Kijk ze hier) van de 5000m hardlopen op de baan voor vrouwen tijdens de Olympische Spelen. De Ethiopische Defar won en diep ontroerd toverde ze een icoontje achter haar shirt vandaan. Zwaar emotioneel was ze, natuurlijk van haar overwinning, maar bij deze bui hoorde ook Maria. Vrijwel dezelfde afbeelding, toch helemaal anders.

 

Rotterdam Marathon 2012

De marathon heb ik zondag weer uit mijn benen geschud, de belevenis zit in mijn hoofd. Wat ik moet proberen te onthouden is hoe intens de marathondag eigenlijk is. Gedurende de voorbereiding vraag je je wel eens af waar je het voor doet. Zondag heb ik me regelmatig gerealiseerd dat het echt iets bijzonders is, zo'n marathon. Zeker zo'n grote als Rotterdam.





De wedstrijd zelf ging volgens plan, al had ik graag een wat snellere tweede helft gelopen. Dat zat er helaas niet in vanwege de sterke tegenwind. Heel gaaf was het om rond Lombarijen en Blaak (2x) Anne, Eef, Thieu en Marij langs de kant te zien. Bedankt voor de support!





AETM stonden met vele andere toeschouwers aan het parcours. Vooral in Rotterdam Zuid, tussen 15 en 21km, was het superdruk, de mensen stonden er rijendik. In die fase ben je natuurlijk nog niet moe. Dankzij de oprechte aanmoedigingen en de gekte van de Rotterdammers met hun Feyenoordvlaggen kon ik soms een glimlach niet bedwingen.

Met 3.04.24 was ik weer een stuk sneller dan de vorige keer, iets meer dan een kwartier. De volgende keer onder de 3 uur? Moet kunnen!

Bosje bloemen!

Zondag deed ik mee aan de Twiskemolenloop, ik schreef er al over in mijn vorige bericht. Dit is een kleine loop in Landsmeer met een parcours rond het natuurgebied Het Twiske. De laatste vijf kilometer waren spannend. Ik liep toen nog vierde en kon toen nog wat mensen inhalen. Uiteindelijk wist ik een paar honderd meter voor de finish ook de voorste loper te achterhalen en kwam ik als eerste over de finish. Leuk natuurlijk. Bosje bloemen mee, interviewtje met de speaker. Het beste nieuws is dat ik merk dat ik sterker begin te worden. En dat mooi met het oog op 15 april.

De Maas in Amsterdam

Het Amsterdam-Rijnkanaal is momenteel mijn Maas. De Nesciobrug en Muiderbrug doen dienst als Erasmusbrug. Stukken uit Rotterdam liggen even in Amsterdam. Dat zit zo.

De voorbereiding op de marathon van 15 april in Rotterdam is volop bezig. Met nog 6 weken te gaan is de training op zijn hoogtepunt. Gisteren heb ik een duurloop gedaan van 33 kilometer. Morgen doe ik mee met de Twiskemolenloop in Landsmeer om als training een halve marathon te lopen. Ik kan verklappen dat je daar best moe van wordt.
Samen met de piek in de training valt een hoogtepunt in mijn broodverbruik. Dat is nodig om genoeg energie te hebben.

Tijdens de trainingen simuleer ik stukken van het parcours in Rotterdam. Tweemaal passeer je daar de Erasmusbrug (onderste foto), één keer al na een kilometer of 3, vervolgens nog een keer rond kilometer 26. Een nare heuvel als je benen niet meer fris zijn. Daarom probeer ik me goed voor te bereiden en ook nu met vermoeide benen over heuvels te lopen. De enige die daar voor in aanmerking komen zijn de bruggen over het Amsterdam-Rijnkanaal, zoals de Nesciobrug (zie bovenste foto). Ze zijn niet zo stijl en lang als de Erasmusbrug, maar het is wat.



Ik ben benieuwd of het werkt. Op 15 april gaan we het zien.

Jantje huilt, Jantje lacht

Tot een week of twee geleden zat ik doordeweeks veel thuis, speurend naar vacatures op internet. Dat is lastig om 8 uur op een dag te doen, dus ik had elke dag ook wel een paar uurtjes niks te doen. Die vulde ik dan maar door naar de supermarkt te gaan, het huishouden te doen of om half 5 al met eten koken te beginnen. Niet bepaald een daginvulling die voldoening geeft.

Nu is opeens alles anders. Dit weekend en dat van aanstaande week heb ik eigenlijk zoveel te doen dat ik zowel op zaterdag als zondag door zal moeten werken om alles af te krijgen. Om geld te verdienen werk ik sinds deze weer voor ICS, een creditcardmaatschappij in Diemen. Ik kom hier achter de telefoon terecht en moet klanten helpen met hun pasjes, webportal en betalingen. Dit ga ik vier dagen per week doen, met een dag in de week over om nog te solliciteren.

Dat was althans het plan, maar deze week heb ik een hele uitdagende opdracht gekregen van een heel leuk bedrijf uit Den Bosch: Storytelling Company. Ik zal hiervoor onder meer research gaan doen. En als de samenwerking van twee kanten bevalt zal ik in de toekomst meer opdrachten krijgen, hebben we mondeling afgesproken.

Nu moet ik over twee weken de eerste klus afhebben. Dat betekent dat ik ene flink moet doorknallen. Dat, in combinatie met het trainen voor de marathon in Rotterdam op 15 april houdt in dat ik mijn tijd goed moet inplannen. Een groot verschil met twee weken geleden, maar mij hoor je niet klagen.

Uitzicht

De zinnetjes kan ik inmiddels dromen, ze zijn namelijk telkens dezelfde. Aan sollicitanten wordt de eis gesteld dat ze origineel formuleren en enthousiast overkomen. Dat geldt niet voor medewerkers P&O, want ze schrijven allemaal dat ze ‘erg dankbaar zijn voor de reactie op hun vacature. Helaas is de keuze niet op u gevallen. Wij hebben op deze vacature een groot aantal reacties ontvangen en wij hebben alleen kandidaten uitgenodigd met de meeste ervaring en/of die volledig voldoen aan de functie-eisen.’ Zojuist was het weer zover. In de bus lag de brief van BEL Combinatie, een samenwerking tussen de gemeenten Blaricum, Eemnes en Laren. De zoveelste afwijzing, helaas.

Meerdere brieven per week verstuur ik vanaf mijn laptop. Een afwijzing ben je eigenlijk zo weer vergeten en je reageert met frisse moed op weer een nieuwe vacature. Toch is het best balen als je na je studie niet aan de bak kunt komen. Inmiddels ben ik toch alweer een aantal maanden bezig. Laatst had ik het hierover met een vriendin van Anne. Ook zij zat veel tijd thuis en kreeg veel afwijzingen. Toch heeft ze vrij plotseling een prima baan gevonden. Het toont aan dat je situatie snel kan veranderen. Dat uitzicht houdt mij ook aan de gang.



Ik heb een tweede reden om wat te mopperen. Nadat ik laatst mijn knie had gestoten ontwikkelde zich een kleine irritatie waardoor lopen even niet mogelijk was. Dat betekende nog iets meer thuiszitten dan dat ik al deed. In plaats van een duurloop ben ik maar gaan fietsen, naar Nigtevecht bijvoorbeeld, of Monnickendam. Onderweg had ik uitzicht op de dam naar voormalig eiland Marken en terwijl ik bijna van de dijk geblazen werd passeerde ik dit gebouw (zie foto) met gedicht. Met mijn knie gaat het steeds iets beter, dus dat ziet er positief uit. Het gaat er om spannen of ik op tijd met de voorbereiding op de Rotterdam Marathon in april kan starten. Die wil ik dit jaar graag lopen.



Een einde aan het thuiszitten is in zicht. Langzaam maak ik weer wat kilometers. En in februari start ik met een baantje bij een helpdesk via Randstad. Het gaat een tijdelijke functie voor 2 tot 3 maanden. Hopelijk tref ik nadien of in de tussentijd een medewerker P&O met een betere boodschap.

IAMSTERDAM too?

‘Over het IJ en onder Diemen wone enkel boere’. Het is één van de uitspraken in het boekje Amsterdamse Wijsheden dat ik kreeg bij ons eerste feestje op onze nieuwe plek. De uitleg van de uitspraak achterin het werkje vermeldt dat het gaat over de arrogantie over niet-Amsterdammers. Als IJburger voel ik me aangesproken, want wij bevinden ons precies tussen het IJ en Diemen in. Voor een Amsterdammer uit het centrum van de stad telt onze wijk waarschijnlijk sowieso niet mee. Ik voorspel dat ze denken dat ze de gemeentegrens van Almere hebben bereikt zodra ze onze wijk inrijden.

Toch heb ik de afgelopen weken twee zaken opgemerkt dat we wel degelijk deel van Amsterdam zijn. Ten eerste verscheen in de haven van IJburg een tijd terug één van de best beroemde IAMSTERDAM borden waar alle toeristen mee op de foto willen. Bij verschillende attracties als het Museumplein en het Olympisch Stadion staan ze bijvoorbeeld ook. ‘We tellen mee!’, dacht ik. Helaas bleek dat een week later het bord alweer verdwenen was omdat het enkel was geplaatst vanwege een architectuurevenement.



Daarom klamp ik me maar vast aan het feit dat deze week voor de tweede keer sinds we hier wonen tegenover ons appartement een hennepplantage is ontmanteld. Dat gaat met een heel spektakel: het begint met een laag overvliegende helikopter, die waarschijnlijk met warmteapparatuur de hobby van onze bijna-buren ontdekt. Daarna verschijnen tegen de avond wat agenten in de straat, die weer worden gevolgd door vier of vijf busjes van het bedrijf Seon. Dat zijn de echte ontruimers, die een vrachtwagen voor de deur zetten, het huis ingaan en met veel lawaai vanuit de woning de kweekbenodigdheden in de laadbak gooien.

Ik snap natuurlijk wel dat Amsterdam niet het alleenrecht op wietkwekerijen heeft. Maar je zult begrijpen dat het mij helpt bij de lichte IJburg-acceptatiecrisis. Want voor de buren die nu in de problemen zitten heeft het Amsterdamse Wijshedenboek ook een uitspraak: ‘Wie se klanten nept, verkoopt louloene’∗.


∗(Oneerlijke handelaren verdienen niks)